Svojinska prava trećih lica ne mogu se ograničavati međusobnim sporazumima ili protokolima koje zaključuju organi uprave, ukoliko za takvo ograničenje ne postoji zakonski osnov. Akt kojim se uređuju međusobni odnosi državnih organa može proizvoditi dejstvo između njegovih potpisnika, ali ne može nametati obaveze licu koje nije učestvovalo u njegovom zaključivanju niti ograničavati njegovo zakonom priznato pravo svojine.
Protokol organa uprave ne može biti osnov za ograničenje prava svojine trećeg lica
Sud je odbio pozivanje tužene na Protokol o preuzimanju pokretnih stvari, ocenjujući da se njegov sadržaj i dejstvo ne mogu proširiti na tužioca kao treće lice.
„Neosnovano se tužena u žalbi poziva na Protokol o preuzimanju u državinu pokretnih stvari prenetih u svojinu Republike Srbije od 6. 9. 2010. godine, kojim je predviđeno da će se preuzimanje pokretnih stvari u državinu Direkcije za imovinu izvršiti nakon što Poreska uprava stvori uslove za smeštaj, u svojim magacinima, pokretnih stvari u svojini Republike Srbije, koje Poreska uprava trenutno čuva kod poreskih obveznika, od kojih su zaplenjene, te da Poreska uprava nije stvorila uslove za smeštaj predmetnih pokretnih stvari.“
U konkretnom slučaju, sud je posebno cenio činjenicu da se predmetne pokretne stvari nisu nalazile kod poreskog obveznika od kojeg su zaplenjene, već u poslovnom prostoru tužioca.
„U konkretnom slučaju nema mesta primeni navedenog Protokola jer se predmetne pokretne stvari ne nalaze kod poreskog obveznika od kojeg su zaplenjene već kod tužioca u njegovom poslovnom prostoru.“
Treće lice nije dužno da trpi ograničenje svog prava svojine
Sud je naglasio da tužilac, kao vlasnik poslovnog prostora, nije dužan da trpi skladištenje tuđih pokretnih stvari u svom prostoru, niti se njegovo pravo svojine može ograničiti protokolom koji je zaključen između drugih subjekata.
„Tužilac nije dužan da trpi da pokretne stvari koje su u svojini Republike Srbije budu skladištene u njegovom poslovnom prostoru, te da se ograničava njegovo pravo svojine propisano čl. 3. Zakona o osnovama svojinskopravnih odnosa.“
Sud je pritom jasno razgraničio dejstvo Protokola između njegovih potpisnika i položaj trećih lica:
„Protokol je zaključen između Poreske uprave i Direkcije za imovinu RS i njime su regulisani njihovi međusobni odnosi. Protokol se ne odnosi se na treća lica, niti njime mogu da se ograničavaju zakonom priznata svojinska prava trećih lica.“
Iz navedenog proizlazi da interni akti, sporazumi i protokoli između državnih organa mogu uređivati njihove međusobne odnose, ali sami po sebi ne predstavljaju pravni osnov za ograničenje prava svojine lica koje nije njihov učesnik.
Protokol zaključen između organa uprave ne može predstavljati osnov za ograničenje prava svojine trećeg lica. Ukoliko državni organi imaju međusobno uređen način postupanja sa stvarima koje su u svojini Republike Srbije, takav dogovor ne može obavezivati vlasnika poslovnog prostora koji nije njegov učesnik da trpi skladištenje tih stvari u svojoj nepokretnosti.
